Jakkolwiek idea wolnej i darmowej encyklopedii dostępnej online może przemawiać do wyobraźni, to jednak jej praktyczna realizacja w formie pisanych przez kogokolwiek artykułów raczej nie zdaje egzaminu. Jaką mamy pewność, że czytając konkretny wpis poznajemy prawdziwe, rzetelne informacje, a nie tylko jakieś „strzępy półwiedzy”? Czy era Web 2.0 nie jest ostatecznym końcem pierwotnej idei encyklopedystów?

Dobitnym tego przykładem jest artykuł o Rilkem w polskiej Wikipedii. Oprócz informacji przeinaczonych i niewłaściwie zinterpretowanych zawiera on szereg wierutnych bzdur i oczywistych błędów. Poniżej lista najważniejszych:

1. Dalszą edukację podjął Rilke w Niemczech, ucząc się w prywatnym gimnazjum i przygotowując do egzaminów na Uniwersytet Karola w Pradze.

Po opuszczeniu szkoły kadeckiej w Mährisch-Weißkirchen oraz Akademii Handlowej w Linzu młody Rilke powrócił do Pragi, gdzie samodzielnie przygotowywał się do matury, korzystając z pomocy prywatnych korepetytorów. Co pół roku składał egzaminy w niemieckim gimnazjum na Nowym Mieście. Maturę złożył z wyróżnieniem w roku 1895, po czym rozpoczął studia na praskim Uniwersytecie Karola Ferdynanda.

2. Z momentem opuszczenia Pragi postanowił zmienić swe pierwsze imię, René, na Rainer.

Rilke opuścił Pragę i przeniósł się do Monachium we wrześniu 1896 roku, natomiast do zmiany imienia doszło dopiero w czerwcu/lipcu 1897 roku – pod wpływem Lou Andreas-Salomé. „Lou wzbraniała się zwracać do niego René – imię to było według niej zbyt delikatne i kobiece – używała natomiast imienia Rainer, «prostego, ładnego i niemieckiego», które Rilke bez wahania zaaprobował.”

3. W kwietniu 1897 roku, poznał w Monachium rosyjską pisarkę, Louise Andreas-Salomé.

Do pierwszego spotkania Rilkego z Lou Andreas-Salomé doszło wieczorem 12 maja 1897 roku w Monachium.
Co prawda Lou urodziła się w Sankt Petersburgu jako córka rosyjskiego generała i matki Niemki, zawsze też czuła się blisko związana ze swą ojczyzną, to jednak po śmierci ojca podróżowała z matką po całej Europie, studiowała w Zurychu, osiadła w Berlinie, a później w Getyndze, pisała po niemiecku; zatem określanie jej mianem „pisarki rosyjskiej” jest raczej nieporozumieniem.

4. Latem, rok później, Rilke opuścił swą rodzinę i udał się do Paryża, gdzie pisał pracę na temat francuskiego rzeźbiarza Auguste Rodina. W takim oddaleniu od żony i córki pozostał już do końca życia.

Wyruszając 26 sierpnia 1902 roku do Paryża, Rilke nie opuszczał na zawsze swej żony i córki – dość wspomnieć, iż Klara Rilke-Westhoff podążyła w ślad za mężem i przybyła do Paryża w pierwszych dniach października. Poeta często też wracał do Oberneuland, gdzie pod opieką rodziców Klary wychowywała się córka Ruth.

5. nowela Zapiski Malte Lauridsa Brigge

Jedyny dłuższy utwór prozatorski Rilkego przyjęło się tłumaczyć jako „Pamiętniki Malte Lauridsa Brigge” (tytuł w tym brzmieniu widnieje zresztą w końcowej części artykułu Wikipedii). I jest to powieść, a nie nowela.

6. Po ukazaniu się Zapisków Malte Lauridsa Brigge nastał dla niego czas literackiego kryzysu, trwającego łącznie dwanaście lat. Zakończył on się w lutym 1922 ukończeniem pisanych od 1912 Elegii duinejskich.

Tak sformułowane zdanie kryje w sobie oczywistą sprzeczność – kryzys twórczy poety trwał jakoby dwanaście lat, z czego dziesięć poświęcił on na pisanie Elegii. Ów kryzys twórczy Rilkego w latach 1910-22 należy rozumieć w nieco inny sposób; przecież w tym czasie powstały rozliczne wiersze i fragmenty.

8. Powodem śmierci było prawdopodobnie zakażenie jakiego doznał raniąc się kolcem róży.

Co prawda w październiku 1926 roku, a więc na trzy miesiące przed śmiercią, Rilke faktycznie poranił sobie dłonie zrywając róże dla Nimet Elwi Bey, co wywołało stan zapalny, niemniej jednak rzeczywistą przyczyną śmierci poety okazało się zaawansowane stadium ostrej białaczki szpikowej, w owych czasach, jak i dziś, nieuleczalnej.

9. Jego ciało złożono 2 stycznia 1927 w Visp.

Ciało Rilkego złożono w mogile na cmentarzu w Raron, przy murze tamtejszego kościółka, wzniesionego wysoko ponad doliną Rodanu.

10. Dojrzała twórczość ukształtowała się głównie pod wpływem Lwa Tołstoja

To już opinia zupełnie nieuzasadniona. Mimo nieprzemijającej fascynacji Rilkego literaturą i sztuką rosyjską, zbyt ryzykowne wydaje się twierdzenie, iż twórczość poety, w szczególności „dojrzała”, ukształtowała się, i to głównie, pod wpływem Tołstoja. Już pierwsze (i jedyne zresztą) spotkanie Rilkego z rosyjskim pisarzem w Jasnej Polanie 1 czerwca 1900 roku stało się dlań źródłem ambiwalentnych uczuć. „Z jednej strony – pisze Prater w swej biografii Rilkego – postać pisarza, wiodącego życie na wsi pośród łagodnych wzgórz, harmonizowała z wyobrażeniem poety, iż jest on prawdziwym «wiecznym Rosjaninem». Jednakże stosunkowo zaawansowany wiek Tołstoja wykluczał możliwość jakiegokolwiek autentycznego porozumienia między nimi (w późniejszych latach rosyjski pisarz nie mógł sobie nawet przypomnieć ich spotkania). Niezdecydowanie Rainera, z jakim wyznał, iż jest poetą, ściągnęło na jego głowę gwałtowną tyradę Tołstoja przeciwko wszelkiej sztuce. Niemniej, mimo przytłaczającej osobowości patriarchy, Rilke wyczuwał rozdarcie Tołstoja pomiędzy sztuką a życiem. Tołstoj uległ pokusie, by wyrzec się swej sztuki, tego «dzieła serca», dla którego został stworzony, dla prawdziwego życia, «dzieła rąk», w którym okazał się nieporadnym dyletantem, więc przyniosło mu ono zdaniem Rainera jedynie rozczarowanie i bezgraniczną samotność”.